am RandeIn 'am Rande' begin ik met een groovy karakter met een ritmisch veel voorkomend patroon (3-3-2). Dit deel zal veel mensen aanspreken, het is druk, extravert. Na een pop-achtige structuur (ABABC) komt de 'bridge' waar het tempo wat teruggaat en de stijl wordt afgebroken. Dit vond ik zelf het lastigste stuk om te maken, een soepele overgang van metal-geörienteerd naar een 'moderne muziek' stijl. De muziek wordt een stuk introverter, harmonieën uit het begin komen op een andere manier terug. En terwijl het kwintet in het begin als één machine fungeert, splitsen de wegen tussen piano en strijkers zich hier. De strijkers gaan verder met een trage harmonie en na verloop van tijd bewegen alle strijkers los van elkaar, waarbij ze wel een soort van gemiddelde weg hebben waar omheen ze blijven rondhangen. De piano is ondertussen met dezelfde harmonie bezig maar in een veel hoger tempo, in het eerder genoemde 3-3-2 patroon, in het hoogste register van de piano zodat de harmonie juist weer ondermijnd wordt. Als de piano door de registers heen naar beneden zakt wordt het steeds herkenbaarder totdat hij juist weer in het laagste register terecht komt waar de harmonie weer onherkenbaarder wordt. Door de pianist direct op de snaren te laten spelen, of te laten dempen met de hand of met een stuk metaal verandert de klankkleur van de piano drastisch. De mate waarin dit gebeurt is nog steeds onafhankelijk van de strijkers, die ondertussen in groepsverband wel van articulatie wisselen maar ritmisch nog steeds wat om elkaar heen zweven. Aan het eind komt iedereen weer samen in hetzelfde ritme, met een stugge klank die koppig hetzelfde blijft (fans van Meshuggah zullen dit wel leuk vinden) maar waar het patroon steeds verandert en als geheel sterk vertraagt zodat het wel een lekkere groove heeft maar niet te voorspellen is. Uit het persbericht van het Zenith Festival: Janco Verduin, geboren in 1972 te Eindhoven, bleek met zijn stuk ‘Am Rande’ de opdracht van het Zenith Festival volledig te hebben verwoord. ‘Am Rande’ is een inspirerend en uitdagend werk, zowel voor de luisteraar als voor de musici. Naar Janco’s zeggen is het stuk gebaseerd op een song die hij ooit heeft geschreven voor de metal band waar hij deel van uitmaakte. Dit is zeker te terug te horen in de extreme manier waarop hij de musici met hun instrument laat omgaan. Ondanks de mechanische, ritmische en bijna pijnlijke opening van het stuk, weet Janco halverwege ‘Am Rande’ een gevoeligheid te verwoorden die bijna etherisch aandoet. Ongewone technieken voor de instrumenten zoals het gebruik van ijzer om de pianosnaren af te dekken en extreme accenten en ritmes maken ‘Am Rande’ niet alleen bijzonder om naar te luisteren maar ook een visuele belevenis. |